العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )

330

بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )

نگاه داشت و فرمان داد كه در جاى خود توقف نموده و تسليم فرمان و خواست او باشند و خورشيد آن را كه بيناكننده است نشانه‌ى روز قرار داد و ماهش را كه نورش محو شده نشانه‌ى شب پس آنها را كه در راه‌هائى كه مسيرشان هست روان ساخت و حركت‌شان را در منزلها و راه‌هائى كه بايد سير كنند تعيين نمود تا بواسطه‌ى گردش آنها شب از روز امتياز داشته عدد و شماره سالها و حساب كارها از روى حركت آنها دانسته شود سپس در فضاى آسمان فلك را آويزان نگاهداشت و ستارگانى را كه مانند در سفيد پنهانست و ستاره‌هاى درخشنده‌اى كه مانند چراغ روشن است زينت و آرايش آن قرار داد و ستاره‌هاى درخشنده‌ى آن را سوراخ مىكند به طرف شيطانها كه از راه دزدى گوش مىدهند انداخت و ستارگانى كه استوار بوده و آنها كه همواره در حركت هستند و بالا و پائين ميروند و سعد و نحس آنها را مسخر و برقرار فرمود . و قسمتى از آن سخنرانى در تعريف فرشتگانست بعد فرشتگان را براى جاى گزين شدن در آسمانها آفريد و آنان را در راههاى پهناور ميانهء آسمانها و گشادگى فضاى آنها جاى داد و ميان آن راههاى گشاده آواز تسبيح‌كنندگان ايشان در مكانهاى پاك و پاكيزه در پشت پرده‌ى عظمت و بلند قدرى بلند است و پشت آن آواز مضطرب و نگران‌كننده كه گوشها از آن كر ميگردد ، درخشندگيهاى نور و روشنائيست كه ديده‌هاى آنها طاقت ديد آن را ندارند پس در جاهاى خود سرگردان مىايستند ، خداى تعالى آنان را بچهره‌ها و شكلهاى گوناگون داراى پرها آفريد كه تسبيح كنان بزرگى و ارجمندى او را مىستايند و آنچه كه در آفريده‌ها آشكارا و نمايانست از صنع پروردگار به خود نمىبندند و آفريدن چيزى را كه آفريننده‌ى او تنها خداست ادعا نميكنند بلكه آنان بندگان گرامى شده هستند كه در گفتار بر خداوند پيشى نميگيرند طبق فرمان او رفتار مينمايند و آنان را در جاى خود امين وحى خويش گردانيده وادارشان كرد تا امانتهاى امر و نهى او را بپيغمبران